Leczenie grzybicy


Sposoby leczenia grzybicy możemy podzielić na wewnętrzne i zewnętrzne. W leczeniu zewnętrznym stosuje się kremy i maści wcierane w miejsca zakażone grzybicą. Leczenie zewnętrzne stosuje się w przypadku mniej zaawansowanej grzybicy oraz w jej początkowych stadiach. Leczenie zewnętrzne można przeprowadzić samodzielnie stosując ogólnodostepne leki na grzybicy. W przypadku zaobserwowania pierwszych objawów grzybicy należy jak najszybciej rozpocząć leczenie. Ignorowanie objawów może doprowadzić do przeniesienia grzybicy na innych członków rodziny a także może powodować inne choroby np. na tle alergicznym. Dodatkowo w każdym przypadku zaleca się jaknajszybszą wizytę u lekarza dermatologa, który zdjagnozuje grzybicę, oceni stan jej zaawansowania i na podstawie badania zaleci najskuteczniejszą terapię. Należy pamiętać, że grzybica nie jest chorobą brudasów i nie należy się obawiać wizyty u lekarza.

Podstawy leczenia grzybicy:

Aby leczenie grzybicy przyniosło porządane efekty nalezy:

  • wykonać rozpoznanie mikologiczne przed rozpoczęciem leczenia,
  • wyeliminować czynniki powodujące rozwój infekcji,
  • odpowiednio dobrać lek,
  • prawidłowo prowadzić leczenie,
  • stosować się do zaleceń lekarza,
  • wykonać kontrolę po zakończonej terapii (badanie mikologiczne).

Istnieje wiele skutecznych preparatów stosowanych w leczeniu grzybicy: klotrimazol, aksykonazol, terbinafina.

Leczenie grzybicy paznokci:

Leczenie grzybicy paznokci dostępnymi lekami trwa bardzo długo co często powoduje, że grzybica paznokci staje się w mniemaniu wielu osób chorobą nieuleczalną. Stosuje się trzy metody leczenia grzybicy paznokci:

  • leczenie ogólne
  • leczenie miejscowe
  • chirurgiczne usuwanie płytek zajętych grzybicą
Oczywiście o tym jaką metode zastosujemy decyduje lekarz dermatolog.

W leczeniu grzybicy stosuje się specjalne grzybobójcze antybiotyki. Wybór metody i leku zależy od stanu zdrowia pacjenta. Zwłaszcza od stopnia wyniszczenia wątroby i nerek, od tego czy pacjentka jest w ciąży czy wystąpienia alkoholizmu u pacjenta.

Leczenie ogólne:

Leczenie ogólne grzybicy jest najbardziej wygodną formą terapii, jednak istnieje ryzyko wystąpienia niepożądancyh objawów związane z tą formą leczenia. Znacznie łatwiej jest przyjmować leki doustnie niż przyjmować preparaty miejscowe. Decyzja o rozpoczęciu leczenia ogólnego grzybicy zależy od cehc klinicznych, wieku chorego, stanu nerek i wątroby, zaburzeń immunologicznych. Alkoholizm jest przesłanką aby nie stosować leczenia ogólnego. Duże znaczenie mają obecne w czasie grzybicy choroby. U kobiet istotne jest występowanie ciąży.

Wskazania do leczenie ogólnego:

  • infekcje zajmujące duże powierzchnie skóry,
  • zaburzenia odporności immunologicznej,
  • słaba penetracja preparatu miejscowego do ognisk infekcji,
  • przewlekłe drożdżyce śluzówkowo-skórne.

Prawidłowa diagnoza to podstawa rozpoczęcia leczenia.
Rozpoczęcie terapii przeciwgrzybicznej musi być poprzedzone prawidłową diagnozą obejmującą: wywiad, badanie kliniczne, badanie mikologiczne. Podczas wywiadu lekarz pozyskuje dane informujące o roadzju wykonywanej pracy, posiadanych zwierzętach itp. Informacje te mogą ułatwić rozpoznanie infekcji grzybicznej.

Aby udać się do lekarza dermatologa nie potrzeba skierowania od lekarza pierwszego kontaktu.

W leczeniu grzybicy najważniejszą rzeczą jest badanie mikologiczne. Wyniki otrzymujemy praktycznie natychmiast, jednak w celu jednoznacznej identyfikacji grzyba należy wykonać hodowlę mikologiczną, której wynik jest najbardziej wiarygodnym potwierdzeniem grzybicy. Pominięcie badania mikologicznego może prowadzić do błędów w terapii grzybicy, w wyniku których infekcje grzybiczne mogą imitować inne choroby skóry. Poznanie czynnika infekcyjnego ma zasadnicze znaczenie w wyborze właściwej terapii.